سپس آيهء فوق : « وَ ما أَرْسَلْنا مِنْ . . . » . را قرائت كرد . البته در اين باب ، روايات ديگرى نيز در تفسير اين آيه وجود دارد ، مانند روايت بُريد در فرق ميان رسول و نبى كه به همين آيه استشهاد مىكند « 1 » و ناظر به تفسير كلمهء رسول و نبى است . 2 . شناخت امام و مراجعه به او كلينى در اين باب ، رواياتى را نقل مىكند كه دربارهء ضرورت معرفت امام است و اين كه معرفت خداوند و پرستش او به طور تمام و كمال ، با شناخت امام ، تحقّق مىيابد و شناخت ، وقتى كامل مىشود كه از دستورهاى امام پيروى شود . آن گاه در اين روايات ، به آيه‌اى استشهاد مىشود . به عنوان نمونه ، روايتى را از ابى ليلى نقل مىكند كه امام صادق عليه السلام فرمود : خداى تبارك و تعالى ، جز عمل صالح نمىپذيرد و جز ادا و شروط و پيمان‌ها را نمىپذيرد . كسى كه شرطش را با خداى - عزّ و جلّ - وفا كند و آنچه خدا را در پيمانش بيان كرده ، به كار بندد ، به آنچه نزد خداست ، مىرسد و وعدهء خدا را كاملًا درمىيابد . خداى تبارك و تعالى ، بندگانش را به راه‌هاى هدايت خبر داده و براى ايشان در آن راه‌ها ، چراغ‌هاى بلندى قرار داده و به آنها خبر داده است كه چگونه راه را بپيمايند و فرمود : « إِنِّي لَغَفَّارٌ لِمَنْ تابَ وَ آمَنَ وَ عَمِلَ صالِحاً ثُمَّ اهْتَدى » ؛ « 2 » من آن را كه توبه كند و ايمان آورد و عمل صالح انجام دهد ، سپس هدايت شود ، مىآمرزم . امام صادق عليه السلام ، دربارهء قول خداى - عزّ و جلّ - : « « وَ مَنْ يُؤْتَ الْحِكْمَةَ فَقَدْ أُوتِيَ خَيْراً كَثِيراً » ؛ « 3 » به هر كه حكمت دادند ، خير بسيار دادند » ، فرمود :

--> ( 1 ) . ر . ك : الكافى ، ج 1 ، ص 248 ، ح 4 . ( 2 ) . سورهء طه ، آيهء 82 ؛ الكافى ، ج 1 ، ص 257 . ( 3 ) . سورهء بقره ، آيهء 269 .